كشتار جمعی و پاكسازی قومی، از نوعی كه جهان در رواندا و بالكان طی دهه 1990 شاهد آن بود و بار دیگر در قرن جدید، آن را در دارفور دیده‌ است، وجدان انسانی را به طوری معذب می‌كند ‌که هیچ حادثه‌ای این چنین نخواهد بود. این درد فزون‌تر می‌شود، هر آن‌گاه که بخاطر بیاوریم، جامعه بین‌المللی از زمان جنگ جهانی دوم و كامبوج، تا چه اندازه دریافته است كه اصولاً این فاجعه‌ها چگونه آغاز می‌شوند، سپس توان خروش می‌یابند و چگونه می‌توان به سهولت مانع بروز آنها گردید. اما هر از چند سالی ما خود را شرمنده و خجالت ‌زده می‌یابیم، از این‌که بار دیگر بپذیریم كه یک چنین فاجعه‌ای روی داده است و قول می‌دهیم كه دیگر چنین چیزی هرگز تكرار نخواهد شد.
پروفسور توماس جی. وایس، یکی از افرادی است كه طی سال‌ها با نوشته‌های خود، این امر را غیرممكن ساخته كه جامعه بین‌المللی ادعا نماید، چنین وضعیت‌هایی غیر قابل پیش ‌بینی یا علاج‌ ناپذیرند. بسیاری از دانشگاهیان، روزنامه‌نگاران و محافل فكری، پویایی این وضعیت‌ها را تحلیل نموده و مشخص ساخته‌اند كه انجام چه اموری ضروری است، چه كسانی باید آن را انجام دهند و موانع و محدودیت‌های متعدد بر سر راه اقدام مؤثر كدامند.

دانلود كتاب: