نقشه سیاسی خلیجفارس در سدههای نزدیكتر به میلاد مسیح از طبیعت سادهای برخوردار بود. هنگامی كه هخامنشیان در نیمه قرن ششم پیش از میلاد به تحكیم امپراتوری خویش پرداختند، در خلیج فارس برای اولین بار مفهوم «دولت»، شبیه برداشت نوین آن تجربه شد. امپراتوری هخامنشی بخش عمده جهان متمدن آن روزگار، از هند در خاور تا مصر و لیبی در باختر را شامل میشد. سراسر منطقه كرانهای جنوب خلیج فارس، جناح جنوبی امپراتوری را تشكیل میداد. هرودت، لبه جنوبی امپراتوری هخامنشی را شامل كرانههای ایران (در خلیجفارس و خلیج عمان)، كرانههای مقابل و جزایری نظیر قشم، هرمز، لارك، هنگام، بحرین و محرّق معرفی كرد. نواحی یادشده بخشهای ساتراپی چهاردهم بودند (پادشاهیهای خودمختار، امپراتوری فدراتیو هخامنشیان). هخامنشیان از موقعیت استراتژیك تنگه هرمز بهره گرفتند و ناوگانهای دریایی خود را برای كشف مسیرهای دریایی ارتباط دهنده هند و مصر از سمت ایران و خلیجفارس روانه ساختند. آنان نحوه بهرهبرداری از قنات (مجاری آب زیرزمینی) را به چهارگوشه گیتی (چهار كشور تشكیلدهنده امپراتوری فدراتیو) معرفی كردند.
تسلط ایرانیان بر این كرانهها در دوره ساسانیان تحكیم شد. نشانه چشمگیری در مورد استقرار عربان در كرانههای جنوبی خلیجفارس پیش از دوره اسلامی در دست نیست، ولی در دوره سردودمان ساسانیان اردشیر پاپكان بود كه نخستین مهاجران عرب به كرانههای جنوبی خلیجفارس روی آوردند. اردشیر پاپكان رئیس آنان بنام سنترق را شكست داد و كنترل این مناطق كرانهای را پس گرفت. ستیزههای سرزمینی میان امپراتوریهای ایران و روم موجب گردید تا جناح باختری سرزمین ایران در بینالنهرین تثبیت گردد.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
