چندی از دانشمندان چه ایرانی و چه غیر ایرانی ماورانهر را گهواره زبان فارسی دانستهاند. اگر از «زبان فارسی» مراد «پارسی دری» یعنی همین زبانی باشد كه طی سیزده قرن اخیر در گوشههای گوناگون دنیا زنده است و آثار غنی و گرانبهای ادبی و علمی و فلسفی و دینی بدان نوشته شده و میشود، این بها چندان مبالغه نخواهد داشت.
این واقعیت بس دلانگیز است كه زبان فارسی در درازنای تاریخِ هزارساله پس از سامانیان نیز زنده ماند. نه تنها در كلام مردم، بلكه در عرصه علم و ادبیات نیز. نه تنها در ساحت علم و ادبیات، بلكه در سیاست و امور دولتی نیز. خط و مهر درباری و دولتی همه به زبان فارسی بودند. و این در حالی بود كه بیشتر صاحبان دربار از قوم و نژاد ایرانی نبودند، بلكه از «كوچیان» بودند.
زبان ما در فرارود هنوز زنده است. مشعل افروخته استاد رودكی و بوعلیسینا در زادگاه ایشان هنوز روشن است. در فراوردِ این گزارش كوتاه در خور آن دارد كه دو سخن از پدیدآورنده زبان یعنی ادبیات بدیع به میان آورده شود. در تاجیكستان، صرفنظر از چگونگی محتوا و كیفیت هنری، نوشتن آثاری به زبان فارسی هنوز ادامه دارد، یعنی شعر و داستان و قصه و رومان انشاء میشوند. این در حالی است كه زبان دفتر و اسناد و اداره و جلسات، حتی جلسات اتحادیه نویسندگان و پژوهشگاه زبان و ادبیات به زبان روسی بود. و اما در شهر و نواحی دیگر از فرارود صاحبان زبان فارسی تاجیكی با ممنوعیت شدیدتری روبهرو شدند. چنانچه آنها به زبان مادری خود حتی در مكتب نمیخوانند. از همین سبب اگر در نیمه نخست سده بیست در بخارا و سمرقند و فرغانه و تاشكند خیلی شاعران و نویسندگان فارسیگو زندگی و ایجاد میكردند، در سالهای هفتادم و هشتادم این چراغ تقریباً خاموش گشت. خوشبختانه از پایان دهه سالهای هشتاد یعنی از تنزل شدید سلطه كمونیستی، احساس خودشناسی رشد كرد و اهل قلم در تردد آن شدند تا گوهر به آب رفته زبان مادری خود را دوباره پیدا نمایند.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
