در حالی كه اروپاییان از میان ویرانههای جنگ بیرون میآمدند، آمریكاییانِ علاقهمند به امور خارجی این چنین فرض میكردند كه همپیمانان پیشین آنان همچنان متمایل به پذیرش كمكهای مالی و رهنمودهای سیاسی واشنگتن میباشند. اما سایر ملتها كه به بلندپروازیهای آمریكا بدگمان بودند و میخواستند مواضع پیشین خود را در بازارهای جهانی بازیابند، در حالی كه كولهباری از كینههای دیرین را بر دوش داشتند، با لبیك نگفتن به كوس فراخوان واشنگتن، دوستان دیرین خود را حیرت زده كردند. اتحاد بزرگی كه هیتلر را شكست داده بود، در اتهامهایی همصدا از عدم صمیمیت، فروپاشید، و سازمان جدید بینالمللی [سازمان ملل] هرگز نتوانست آن روحیه همدلی دوران جنگ را زنده كند.
در ژانویه 1947، و شاید در زمانی زودتر از آن، رهبران سیاسی، دیپلماتها، و تبلیغاتچیها در دو سوی آتلانتیك [اروپای غربی و امریكا] میدانستند كه ایالات متحده و اتحاد شوروی به خاطر جلو افتادن از یكدیگر در اروپا و آسیا، با یكدیگر ستیز میكنند. دو سال بعد [1949]، ایالات متحده امریكا ممنوعیت سنّتی [سیاست خارجی امریكا] در تشكیل اتحادیههای دائمی را زیر پا گذارد و نخستین پیمان نظامی دوران صلح را با ده كشور اروپایی و كانادا امضا كرد، یعنی پیمان آتلانتیك. پس از مدت كوتاهی، اتحاد شوروی یك بمب اتمی را منفجر كرد، و امریكاییان و اروپاییان جدّیاندیش از تصور این كه یك جنگ جهانی جدید، این بار با سلاحهای اتمی، به زودی میان امریكا و شوروی برپا خواهد شد، به خود لرزیدند. در ژوئن 1950، یك نوع متفاوت جنگ، كه باعث درگیری مستقیم امریكا ــ اما نه اتحاد شوروی ــ شد، در شبه جزیره كره روی داد.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
