افغانستان با تاریخ چندین هزارساله خویش شاهد فرازونشیبهای گوناگون بوده، جهانگشایان و امپراتوران و كشورهای مختلف به این كشور تاختهاند. اما نباید فراموش كرد كه مردمان این كشور در طول تاریخ توانستهاند با شجاعت و مردانگی از كشور خویش دفاع نموده قوای متجاوز را از وطنشان برانند.
شایان توجه است كه در كنار شجاعت و مردانگی و تلفات بیشمار اهالی این سرزمین، بعضاً معاهداتی نیز بر افغانها تحمیل شده است كه طی آن قسمتهایی از كشور خویش را از دست دادهاند. مثال مهم اینگونه معاهدات، معاهده دیورند است كه میان امیر عبدالرحمنخان و انگلیسها امضا شد. بعد از وفات امیر عبدالرحمنخان پسرش امیر حبیبالله پادشاه شد.
در زمان امیر شهید (امیر عبدالرحمنخان) در افغانستان آرامی و استقرار حكمفرما و امنیت برقرار بود و این امنیت و آرامی را میتوان از بركت عملكرد امیر عبدالرحمنخان برشمرد. عبدالرحمنخان یك دوره دیكتاتوری را پشت سر گذاشته و خافات محلی یا بهاصطلاح فئودالی را كه اكثراً مدعیان قدرت بودند را از بین برد تا یك حكومت مركزی بسازد. از بركت او در دوره امیر حبیبالله آرامی برقرار بود و این آرامی مدتی ادامه داشت. البته از لحاظ اصلاحات داخلی چندان كار مهمی صورت نگرفت تنها مكتب حبیبیه تأسیس شد كه قابل ذكر است كه آن یك كار مثبت و خوب بود و همچنین بعضی شوارع و جادهها بازسازی گردید و بعض صنایع از قبیل فابریكه (كارخانه) برق آباد گردید و قوای نظامی، كه در زمان عبدالرحمنخان تشكیل شده بود، را تقویت نمود. اگرچه این خدمات را امیر حبیبالله انجام داد ولی كار مؤثر، كه مملكت را بهسوی یك انقلاب صنعتی بكشاند، در زمان او بهوجود نیامد.
در این دوره همچنین حركاتی جریان داشت كه این تحركات هند بریتانیا را به تشویش انداخت تا مبادا افغانها از قبولنمودن معاهده دیورند ابا ورزند. مورخ افغان دكتر حسن كاكر میگوید كه سفر لویس دبلیو دین (دبیر امور خارجه هند بریتانیا) در سال 1905 به كابل نشاندهنده تشویش انگلستان بود.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
