سازمان كنفرانس اسلامی به عنوان یكی از بزرگترین سازمانهای بینالمللی كه از تأسیس آن بیش از سه دهه میگذرد در مسیر فعالیت خود با چالشهای فراوانی روبرو بوده است. در این مدت عملكرد و پویایی سازمان كنفرانس اسلامی در برخورد با مسائل و مشكلات جهان بنابر عواملی چون مقتضیات زمانی، اراده اعضا، فعالیت دبیركل و مجموعه دبیرخانه سازمان و همینطور گرایشها و میزان درایت روسای دورهای این سازمان دارای فراز و فرودهای فراوانی بوده است. هر چند سازمان كنفرانس اسلامی پس از فروپاشی نظام دو قطبی افزایش حضور مؤثر در عرصه تحولات جهان اسلام و نظام بینالملل را در سرلوحه برنامه كاری خود قرار داد،اما واقعیت این است كه در سالهای نخستین پس از فروپاشی شوروی بسیاری از ناظران امور به سازمان كنفرانس اسلامی در حكم سازمانی ضعیف مینگریستند كه تنها ناظر رویدادها و بحرانها بوده و از تأثیرگذاری برآنها عاجز است.
این نوع نگاه به سازمان كنفرانس اسلامی پس از حضور نسبتاً مؤثر این سازمان در بحران بوسنی و هرزگوین كه طی آن گروه تماس اسلامی به نمایندگی از سازمان در مدیریت بحران بوسنی و هرزگوین نقش مؤثری ایفا كرد تا حدودی تغییر یافت. از آن هنگام سازمان ملل متحد و كشورهای جهان در محاسبات خود برای سازمان كنفرانس اسلامی اهمیت خاصی قائل شدند. سازمان كنفرانس اسلامی پس از این درخشش مجدداً سرگرم فعالیتهای روزمره خود شد تا این كه بابرگزاری هشتمین نشست سران كشورهای اسلامی در تهران در آذرماه 1376 و آغاز ریاست دورهای ایران اسلامیبراین سازمان بار دیگر توجه محافل سیاسی و رسانههای خبری به پویایی مجدد بزرگترین سازمان بینالمللی اسلامی جلب شد. سازمان كنفرانس اسلامی در دوران ریاست سه ساله جمهوری اسلامی ایران حضوری پرفروغ و كارآمد را در عرصه سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جهان اسلام به نمایش گذاشت كه بسیاری از تحلیل گران آنرا در تاریخ حیات سازمان كنفرانساسلامی بی سابقه میدانند.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
