در سال 1954 با تعهد جمهوری فدرال آلمان مبنی بر هماهنگ نمودن اصول سیاست خود با اصول منشور ملل متحّد و اساسنامه شورای اروپا و نیز عدم توسل به زور در مورد وحدت مجدد آلمان و یا تغییر مرزهای موجود جمهوری فدرال آلمان، «كمیسیون عالی متفقین برای امور آلمان» منحل شد و در 23 اكتبر همان سال نوعی قرارداد ترك مخاصمه میان متفقین و جمهوری فدرال آلمان منعقد گردید كه به «قرارداد آلمان» موسوم گشت. این قرارداد از تاریخ 5 مه 1955 به مورد اجراء گذارده شد كه به موجب آن به آلمان حق حاكمیت اعطاء گردید و جمهوری فدرال آلمان در زمره كشورهای مستقل جهان درآمد. این كشور در همان سال به عضویت سازمان پیمان نظامی آتلانتیك شمالی درآمد و متعهّد گردید كه از انعقاد هرگونه قراردادی كه علیه یكی از كشورهای عضو سازمان مزبور باشد، اجتناب ورزد. همچنین در همان سال جمهوری فدرال آلمان به عضویت سازمان پیمان نظامی بروكسل كه بعدها به نام «اتحادیه اروپای غربی» تغییر نام داد و توسط كشورهای فرانسه، انگلیس، لوكزامبورك، هلند و بلژیك به وجود آمده بود درآمد.
روابط دو كشور ایران و آلمان كه در نتیجه اشغال تهران توسط نیروهای متفقّین در شهریور 1320 (1941) قطع شده بود، پس از خاتمه جنگ جهانی دوّم، با افتتاح سركنسولگری ایران در اشتوتگارت در سال 1946 آغاز گردید و با تأسیس جمهوری فدرال آلمان، ایران در سال 1951 اقدام به تأسیس سفارتخانه در كلن نمود. در سال 1955 نمایندگیهای سیاسی دو كشور به درجه سفارت كبری' ارتقاء یافت و پس از آن به ترتیب سركنسولگریهای ایران در هامبورگ ، مونیخ و برلین افتتاح گردید. و با انعقاد پروتكلی در سال 1954 كلیه قراردادهای فیمابین دو كشور كه در نتیجه جنگ جهانی دوّم به حالت تعلیق درآمده بود، مجدداً اعتبار اولیه خود را باز یافتند و نیز در همان سال یكی از نظامیان سابق ارتش آلمان به سمت مشاور نظامی ایران منصوب گردید. در سال 1957 بنا به دعوت رسمی دولت ایران كنراد ادنائر صدراعظم آلمان در رأس یك هیئت عالیرتبه از ایران دیدار به عمل آورد.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
