فرانسه تا قبل از قرن پنجم میلادی دارای وحدت ملی و سیاسی مستقلی نبود و مناسبات سیاسی ساكنان آن با ایرانیان متأثر از روابط ایران و روم بود.
لفظ فرنگ (مفرس فرانك) كه در زبان فارسی، تمام كشورهای مغرب زمین را دربرمیگیرد، در آن زمان و حتّی قرون قبل از آن، به سرزمین خاصّ با حدود و ثغور معین و مشخص از سایر كشورهای اروپائی اطلاق میشده است.
به گواهی اسناد و مدارك تاریخی،ایران تا دوره مغول با كشورهای اروپائی روابط سیاسی و بازرگانی نداشت. از این زمان به تدریج پای بازرگانان، جهانگردان و مبلغان مسیحی به خاك ایران باز شد كه به احتمال زیاد عدهای از آنان فرانسوی بودند.
